Psychiatrische medicatie beïnvloed het psychische functioneren alleen door veranderingen in het organisme teweeg te brengen. Dat wil zeggen dat er nooit aan sociale oorzaken getornd kan worden, terwijl juist de meeste psychische en psychosomatische klachten daarop terug te voeren zijn.

Wanneer men nu mensen met problemen uitsluitend psychofarmaca toedient – en dat gebeurt getuige het verschijnsel van de ‘platgespoten patiënt’ of hele ‘legers’ aan de medicatie gezette kinderen/ volwassenen die ‘anders’ zijn maar al te vaak – dan behandelt men die mensen in principe alsof ze alleen maar organismen zijn.

Mensen die cronisch onder de medicijnen zitten leren daar niet van inzien dat ze hun situatie zelf kunnen veranderen. Ze zullen dus ook niet naar wegen zoeken om hun eigen emancipatie te bevorderen…

Neem daarbij nog even het concept geestesziekte van Dr. Thomas Szasz, emeritus professor in de psychiatrie onder de loep, die zeker niet de enige binnen de psychiatrie is die deze feiten delen, hij zei in The Myth of Mental Illness over geestesziekte het volgende:

Het overschrijden van de biologische norm kan men ‘ziekte’ noemen, het overschrijden van de norm omtrent gedrag binnen een bepaalde cultuur moet men niet concipiëren als ‘ziekte’.
Doet men dat wel, dan gooit men twee logisch niet verenigbare categorieën op één hoop.
Het woord ‘ziekte’ slaat dan op alles en daarmee op niets, tot zover Dr. Thomas Szasz.

Kort samen gevat kan men gedrag niet als zijnde ziek verklaren en als zodanig ‘behandelen’, alle ethische grenzen worden hiermee overschreden, men dient aan probleemoplossing te werken i.p.v. problemen erbij creëren, en dan hebben we het nog maar even niet over eventuele gevaarlijke en soms dodelijke bijwerkingen… Met Vriendelijke Groet,