Deze weblog die eerdere sites van vele jaren daarvoor verving is gestart op 08-08-2005 om mensen te waarschuwen tegen de Jeugdzorg. Daar er inmiddels op dat gebied vele site’s zijn, gaat deze site zich voornamelijk richten op preventieve informatie. De psychiatrische etiketjes verhuizen naar de antipsychiatrie weblog. Met Vriendelijke Groet, Het Beheer.

TBS & PIJ waarvan het laatste jeugd TBS is, wordt steeds meer opgelegt bij misdrijven. Maar wat nu als iemand onterecht opgepakt wordt, wat betekent zo’n psychiatrisch etiketje dan. Met een toenemend aantal jongeren met psychiatrische etiketjes als ADHD/ Autisme etc. etc. begint het er aardig op te lijken dat we in Nederland op bananenrepubliekniveau aangekomen zijn. Ook in het geval van wel terechte veroordelingen, is het waanzinnig dat daders als patiënten gezien worden en het begrip goed en kwaad verkwanselt wordt. Ontoerekeningsvatbaar of niet is ononderbouwd natte vingerwerk waar geen enkel bewijs voor bestaat, toch worden er hier steeds meer jongeren en volwassenen met een psychiatrisch etiketje opgesloten. In een systeem wat bedacht was voor mensen met een verstandelijke beperking, en niet als pressiesysteem om anders gezinden op te bergen, waar iedereen zich verschuild achter de bureaucratie…

Ook voor mensen die nu nog geen etiketje hebben zegt dit allemaal niets, misschien denkt u van ik ben niet ontoerekeningsvatbaar, maar is dat wel zo? Helaas heeft u over dit laatste niets te zeggen, dat besteed meestal de rechtercommissaris uit aan een “onafhankelijke” deskundigen waarvan 1 psychiater. Waarvan in sommige arrondisementen afgegaan wordt op wat de politie aanleverd, en waarvan iedereen wel voorbeelden weet dat ook die informatie niet altijd even betrouwbaar is. Heeft men eenmaal bepaald dat u verder met een etiketje door het leven gaat, dan bent u verder rechteloos, en overgeleverd aan de grillen van de psychiatrie. Alles wat u zegt en het systeem niet uitkomt, wordt vanaf dat moment uitgelegd als zijnde geen “ziekte” inzicht hebben. Een systeem wat in de huidige tijd niet meer past en ontmanteld moet worden, in mensen moet men investeren, problemen zijn er om op te lossen, maar niet om grof aan te verdienen over de rug van slachtoffers bij zowel terechte als onterechte veroordelingen. Hieronder 2 brieven van mij aan de tijdelijke TBS Commissie.

De eerste brief die ik op verzoek voor slachtoffers aan de Tijdelijke TBS Commissie geschreven heb, is in Den Haag met hun eigen petitie en de media erbij afgegeven. De tweede brief is verzonden, daar verwees ik in de eerste brief naar. De Namen van mensen die in deze commissie gehoord zijn alsmede de instellingen waaraan ze verbonden zijn staan in het orgineel voluit en alhier alleen initialen. Met Vriendelijke Groet,

Amsterdam 01-04-2006

Aan :

De tijdelijke Commissie TBS
Postbus: 20018
2500 EA Den Haag

Geachte commissieleden,

Bij deze wil ik u als ervaringsdeskundige van diverse sites op jeugdzorg en antipsychiatriegebied, en slachtoffer van een rechterlijke dwaling waardoor mijn zoon in TBS gekomen is, via deze petitie van slachtoffers van TBS gestelde, wijzen op de gevaren van psychiatrische classificaties voor mensen in het algemeen, alsmede hoe begrippen ziek en goed en kwaad hierdoor verkwanselt worden.

Hiervoor moeten we eerst terug naar het concept geestesziekte, Dr. Thomas Szasz, emeritus professor in de psychiatrie die zeker niet de enige binnen de psychiatrie is die deze feiten delen zei in The Myth of Mental Illness over geestesziekte het volgende:

Het overschrijden van de biologische norm kan men ‘ziekte’ noemen, het overschrijden van de norm omtrent gedrag binnen een bepaalde cultuur moet men niet concipiëren als ‘ziekte’.
Doet men dat wel, dan gooit men twee logisch niet verenigbare categorieën op één hoop.
Het woord ‘ziekte’ slaat dan op alles en daarmee op niets, tot zover Dr. Thomas Szasz.

‘Lichamelijke ziekte’ en ‘geestesziekte’ zijn logisch verschillende categorieën waarvan de laatstgenoemde niet medisch en/ of wetenschappelijk onderbouwd zijn. Het is in dat daglicht gesteld op zijn zachtst gezegd vreemd dat het huidige artikel 37a (wetboek van strafrecht) wat o.a. een ziekelijke stoornis van de geestvermogens vereist voor TBS, door forensische psychiaters en psychologen jarenlang misbruikt is door willekeur en natte vingerwerk, dit kan nooit de bedoeling van de wetgever geweest zijn, daar de ontoerekeningsvatbaarheidscriteria ook al nergens op gebaseerd is.

Zit men eenmaal in dit systeem, dan kom je er met uitzondering van echte bekennende daders niet meer uit, zeker niet als je daar door een rechterlijke dwaling in terecht gekomen bent. Alle ontkenning, is opeens een gebrek aan “ziekte inzicht”… Een inzicht die iemand moet hebben om “behandeld” te kunnen worden, anders wacht de verkapte levenslang oftewel longstay…
Dit is geen recht, maar onrecht, en feitelijk door de staat gefinancieerde psychiatrische fraude, waarmee ook het begrip goed en kwaad verkwanselt is, want de onterecht veroordeelde blijft zitten waar die zit en de “behandelde” dader van een ernstig misdrijf komt t.z.t. weer op vrije voeten, hoe krom kan recht zijn…

Slachtoffers hebben er recht op dat kwaadwilligen gestraft worden voor hun daden, iets wat niet gebeurd in het huidige systeem waar op willekeur steeds meer mensen hun misdrijven zonder enige onderbouwing als pathologisch bestempeld zien worden, en daarmee tevens hun eigen verantwoordelijkheid ondermijnd wordt, daar ziekte de verantwoordelijkheid buiten het individu plaatst, iets wat alleen behoort te gebeuren bij zwakbegaafde en/ of andere aantoonbare verstandelijke handicaps, waarvoor het TBS systeem uiteindelijk bedoeld was en ook voor bedoeld zou moeten zijn.

Classificaties in de DSM worden steeds verder opgerekt waardoor geen mens uitgezonderd geclassificeerd kan worden, een gevaarlijke ontwikkeling daar de psychiatrie zich langzaam maar zeker boven de wet kan verheffen met alle gevolgen van dien indien deze branche niet aan banden gelegd wordt. In 1952 bestond de DSM uit 112 classificaties, dit is opgelopen tot 374 classificaties in de huidige DSM-IV van 1994, en zal naar verwachting in de volgende uitgave (DSM-V) verder stijgen

Ononderbouwde classificaties waarop mensen aan medicatie met levensgevaarlijke bijwerkingen gezet kunnen worden zoals psychose/ medicatie gerelateerd geweld en suïcide, die i.p.v. de samenleving de psychiatrie beschermen in de vorm van nieuwe toekomstige werkverschaffing voor de eigen branche, en waarvan de samenleving vroeg of laat opnieuw de rekening gepresenteerd krijgt met mogelijke nieuwe slachtoffers, wat de bedoeling niet kan en mag zijn !!!

Bij deze wil ik deze petitie waarin mij namens de slachtoffers gevraagd is het psychiatrische gedeelte te belichten afsluiten met de opmerking, dat u (de commissie) binnenkort van mij nog een uitgebreide persoonlijke versie tegemoet kunt zien.

VERVOLGBRIEF:

Amsterdam 12-04-2006

Aan:

De tijdelijke commissie TBS
Postbus: 20018
2500EA Den Haag

Onderwerp: Beloofde vervolgbrief op brief van 01-04-2006 (bijgevoegd).

Geachte commissieleden :

Voor ik mijn beknopte verhaal doe, wil ik allereerst benadrukken dat deze brief in algemene zin bedoeld is voor een eerlijkere rechtsgang te bevorderen en om de commissie een indruk te geven hoe e.e.a. in het huidige systeem dramatisch verkeerd uit kan pakken en nieuwe slachtoffers kan maken aan meerdere kanten op kosten van de samenleving in het geheel.. De algemene aard komt voort uit het feit dat de afgelopen jaren o.a. via internetactiviteiten waaronder advies geven aan ouders en kinderen veel lotgenoten bereikt zijn, waarvan één lijn is te ontdekken in psychiatrisch c.q. jeugdzorg falen.

Overigens ligt het geenszins in mijn bedoeling met deze brief aandacht voor de persoonlijke kant van onze zaak te krijgen, daar de commissie daar niet voor ingesteld is en ik van Trias Politica oftewel spreiding van staatsmacht op de hoogte ben. Mijn persoonlijke beknopte voorbeeld is er één van velen, en bedoeld om nieuwe drama’s zoals deze in de toekomst te voorkomen.
Om een kleine indruk te geven hoe e.e.a. met mijn zoon die onterecht in TBS zit begonnen c.q. verlopen is zal ik beginnen bij dat hij zo’n jaar of zeven was.

Tot zijn zevende jaar hebben wij (de ouders) thuis nooit problemen met onze zoon gehad, als ouders waren we consequent voor beide zoon’s waarvan de één vrijwel vanzelf ging en de ander (onterecht veroordeelde) meer sturing nodig had wat ook goed werkte. Op de basisschool ging het rond die tijd mis nadat de vaste consequente leraar van mijn zoon ging verhuizen, en in aanloop hier naar niet meer dagelijks voor de klas stond. De school die inmiddels verworden was tot een leerlinghouderij met losse leerkrachten waar alleen de leerling zelf nog fulltime aanwezig was, kon geen tijd meer besteden aan leerlingen die “anders” waren, of beter gezegt investeerde alleen in de makkelijksten.

Daar er geen enkele sprake was van overdracht c.q. terugkoppeling van eventuele problemen door de leerkrachten, werd toe e.e.a. geëscaleerd was zonder dat we daar vooraf van op de hoogte gebracht waren mijn zoon naar het speciaal onderwijs Z.M.O.K (Zeer Moeilijk Opvoedbare Kinderen) nu Cluster 4 scholen verwezen. Mijn andere zoon die in een andere klas van het “gewone” onderwijs zat en goed ging bleef op de school waar zijn broer vanaf moest. Vanaf dat moment is alles op school snel bergafwaarts gegaan met de nodige ZMOK wisselingen, ziekenhuisonderzoek/ Riagg/ ziekenhuisonderzoek/ Riagg/ Jeugdzorg etc. etc. en uiteindelijk bij de onterechte strafzaken de Raad in zicht kwam.

DSM-IV etiketjes waren net zo wisselvallig als het weer, rapportages die keer op keer door anderen geschreven waren zijn zo willekeurig gekleurd en/ of suggestief door rapporteurs/ onderzoekers/ psychologen/ psychiaters en jeugdzorgmedewerkers ingevuld, dat ik alleen al voor de dingen van mijn zoon en de omgeving er omheen die verkeerd op papier staan tijden nodig zou hebben om alles recht te zetten. Iets wat verkeerd gerapporteerd is wordt vaak niet meer veranderd, interne journaals hebben mensen al helemaal geen zicht op met alle gevolgen vandien…

Dit zeer gevaarlijke probleem zie je door de hele linie van mensen die met dit soort instanties te maken hebben heen steeds terugkomen, zeer gevaarlijk omdat deze rapporten c.q. psychiatrie etiketjes misbruikt worden voor allerlei verregaande maatregelen/ uithuisplaatsingen (OTS)/ gedwongen opname en/ of uiteindelijk PIJ (jeugd TBS) of TBS (waarvan de volwassen TBS vanaf 16 jaar gegeven kan worden) Maatregelen die een betrokkene steeds verder rechteloos kunnen maken. Dan spreken we nog maar niet over wetenschappelijk onderzoek uitgevoerd op bestaande rapportages waarvan er velen niet met de werkelijkheid stroken.

Met psychiatrische etiketjes worden waarheden zoals bijvoorbeeld bij onterecht opgeslotenen opeens als externaliseren en/ of geen ziektebeeld-inzicht uitgelegd, blijft iemand daarin hangen en gaat daardoor van kwaadheid uit zijn dak dan heeft die opeens een psychose en/ of wordt het recidive risico hoger ingeschat in het geval dat iemand in een psychiatrische instelling opgesloten zit etc. etc. etc. Vanaf het begin worden serieuze problemen niet aangepakt of aangekaart bij de verantwoordelijken, keer op keer als je jou kind steeds verder weg ziet zakken hoor je als ouder/ s dat je gelijk heb maar dat de hulpverlening het vanuit Haagsche regelgeving ermee moet doen, niemand vanuit dit soort branche’s voelt zich geroepen de echte misstanden aan te kaarten, daar de eigen boterham verzekerd is.

Alle eigenlijke problemen worden weggemoffeld door ze te vermedicaliseren of pathologiseren, waardoor problemen vaak nog groter worden. Het eerste waar men mee klaar staat, is medicatie op wat ik toen nog niet maar nu wel weet, wetenschappelijk en/ of medisch ononderbouwde classificaties uit de “bijbel” van de psychiatrie, de DSM waarin bij elke uitgave de “stoornissen” stijgen (zie de eerdere bijgevoegde brief), de gezondheidszorg kosten steeds verder verhoogt, en dan nog maar niet gesproken over de levensgevaarlijke experimenten met de samenleving als labaratorium. Gaat het daarna goed mis, dan pakken goedbedoelde bezuinigingsmaatregelen totaal verkeerd uit ten koste van nieuwe slachtoffers, en geldelijke kosten die vele malen hoger zijn als voorzien. En dan hebben we het ook nog maar niet over de kosten van volwassenen die door al deze ellende zelf stranden en/ of op een andere manier uitvallen, of dat in de huiselijke sfeer afreageren.

Levensgevaarlijk, omdat er ook steeds meer achtergehouden informatie van psychiatrische medicatie voor handen komt, waaronder bijwerkingen als psychose, suïcide en/ of aan medicatie gerealateerd geweld. Mijn zoon die absoluut niet makkelijk is heeft zijn extreemste perioden juist doormaakt ten tijde van medicatie die dat zou moeten voorkomen, en ook al is het moeilijk te bewijzen dat dit van medicatie komt, zijn dit wel de constateringen die wij als ouders zelf gedaan hebben. Ook wijzen steeds meer onderzoeken in het buitenland in deze richting of was er al meer over bekend wat ouders onthouden werd. De probleemoplossing zit ook zeker niet in medicatie onderdrukking (want dat doet het), maar in oplossingen van o.a. het onderwijs, waar kinderen die “anders” zijn al snel uitgekotst worden, en er een nieuwe “norm” ontstaat van een explosieve mix van “probleemkinderen”.

Uiteindelijk ging mijn zoon aan de drugs, die zowel op scholen als in jeugdzorginstellingen als in jeugdgevangenissen volop aanwezig waren. Als je daar als ouder iets van zegt, dan wordt het onder het tapijt geveegd, de goede naam van de instelling gaat boven de klokkeluider, sommige groepsleiders/ leraren en/ of bewaarders blowen net zo hard mee, oftewel de vicueuze cirkel wordt in stand gehouden op plaatsen waar dit uit den boze zou moeten zijn. Uitermate bizar nu tijdens de openbare debatten van uw tijdelijke TBS commissie uit diverse monden te horen was dat de psychiatrie en ook de TBS met veel drugproblematiek te maken heeft. Nog bizarrer wordt e.e.a. als Dr. P.J.A. v P. van de Forensisch Psychiatrische Dienst uit D. B. die op 15-03-2006 bij u tijdens de openbare verhoren was zei: “Dat alcohol/ drugs en amfetamine het gevaar op delicten vergroot bij mensen met een stoornis, mensen waar we anders geen “last” van hebben.”

Diezelfde psychiatrie schrijft aan vele tienduizenden kinderen met o.a. ADHD amfetamineachtige drugs voor, ook mijn zoon heeft deze rotzooi moeten slikken, zie hieronder twee stukjes uit stelling van kleintje muurkrant op internet wat de Wereld Gezondheids Organisatie hier 30 jaar geleden al over wist, en zie daaronder wat de Amerikaanse psychiater Peter Breggin over medicatie in het algemeen zei :

Ritalin (= methylfenidaat hydrochloride) is het belangrijkste medicijn waarmee ADHD wordt bestreden. De Amerikaanse Drug Enforcement Administration (DEA) heeft Ritalin gekwalificeerd als een ‘klasse 2 drug’ wat ook door andere landen wordt onderschreven. Dat is dezelfde categorie als bijvoorbeeld cocaïne en amfetaminen (‘speed’ in de Amerikaanse volksmond). Het zijn drugs met een allerhoogst gevaar voor verslaving en misbruik. De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) kwam dertig jaar geleden al tot dezelfde conclusie.
Ritalin heeft sterke chemische overeenkomsten met amfetaminen en cocaïne en heeft ook dezelfde bijwerkingen.

Volgens de Amerikaanse psychiater Peter Breggin, directeur van het Internationale Centrum voor de Studie van Psychiatrie en Psychologie, zijn afwijkingen in de hersenen vrijwel zeker te wijten aan een eerdere blootstelling van een psychiatrische medicatie. (1) Ook meent hij dat ontwenningsverschijnselen bij stopzetting van Ritalin vaak leidt tot depressie, vermoeidheid en zelfmoordneigingen wat weer kan leiden tot nieuwe medicatie. Hij legt ook een verband met de toenemende agressiviteit en geweld op scholen en het gebruik van psychiatrische medicijnen. (2)

(1) Toxic Psychiatry / Peter R. Breggin, M.D. St. Martin’s Press (1994)
(2) Talking Back to Ritalin / Peter R. Breggin, M.D. Common Courage Press 1998

En dit schrijft de psychiatrie die zelf voor een groot deel zijn brood verdient aan deze problematiek, door aan kinderen op kosten van de “staat” waar hele legers ouders die ten einde raad zijn op goed vertrouwen in trappen, nieuwe toekomstige werkgelegenheid voor de psychiatrie zelf dus, op een “stoornis” waar GEEN enkele medische en/ of wetenschappelijke onderbouwing voor is, en i.p.v. hulp één of meer problemen in de toekomst erbij voor terug komen, nog afgezien van de schade op de lange duur, met allemaal hun eigen prijskaartje. En wat te denken van bepalen “toerekeningsvatbaarheid” als er zoals vaak drugs in het spel zijn, waarbij het culpa in causa pricipe bepaalt “Dat, bijvoorbeeld, dronkenschap of drugsgebruik en het benevelde bewustzijn vandien, geen reden is of van schulduitsluiting kan zijn. Het moment van schuld ligt (dan) in het moment waarop de verdachte besloot alcohol te drinken of drugs te gebruiken. Toch wordt druggebruik opzich door de psychiatrie ook als “stoornis” gezien, wat weer recht tegen culpa in causa principe indruist.

Dan even terug naar de Pro Justitia rapportage van mijn zoon, één van de sprekers bij de openbare zittingen was de rapporteur van het rapport van mijn zoon waar ik u één passage niet uit wil onthouden: “Er is sprake van een verminderde toerekeningsvatbaarheid indien het tenlastegelegde bewezen wordt geacht…” Toerekeningsvatbaarheid die zo en zo al om streden is, daar hier ook geen enkel wetenschappelijk en/ of medisch bewijs voor is, heb je of heb je niet, maar dan aantoonbaar, en niet als een rechter het zegt, dit is toch nog nauwelijks serieus te nemen, toch nemen rechters dit serieus….. En dan nog ijskoud bij de openbare verhoren met droge ogen ervoor pleiten dat er naar Pro Justitia rapportages teruggekoppeld zou moeten worden, rapportages die niet te vertrouwen zijn…
Ook Prof.dr. H.J.C. van M. Hoogleraar forensische psychiatrie, E. Universiteit bevestigde in uw commissie op 13-03-2006 dat “psychiatrie geen exacte wetenschap is, als dat er geen meetschaal voor ontoerekeningsvatbaarheid bestaat.”

Mw. prof. C. de R. van het T.-instituut die op 17-03-2006 ook bij u geweest is had nog niet zo lang geleden in een tijdschrift aangegeven, “Dat men bij ontkennende verdachten Pro Justitia rapportage terug zou moeten verwijzen naar de rechtbank. iets wat dan voor betrokkene een zware straf zou opleveren” Dat alles is nog beter dan door geschonden mensenrechten in een systeem komen waar je niet meer uitkomt, tenzij je de mazzel heb dat de echte dader net als bij de Schiedammer Parkmoord zich op een presenteerblaadje aangeeft bij de politie, en anders blijf je zitten waar je zit. Gebeuren er dan uiteindelijk binnen ongelukken omdat het onrecht teveel wordt, dan heeft bij voorbaat de TBSser het gedaan, omdat de meesten die bekend hebben er terecht zitten, en fouten op voorhand buiten de psychiatrie liggen, de “patiënt” heeft immers geen beeld van zijn eigen “ziekteinzicht.”

Bij de Schiedammer Parkmoord kwam de psychiatrie er nog redelijk goed vanaf omdat de onterecht veroordeelde wel een strafblad op het gebied had waarvoor die opgepakt was, desondanks zijn er door de psychiatrie nieuwe slachtoffers gevallen, omdat de echte dader zijn gang kon gaan. Maar heel Nederland zou staan te denderen op zijn grondvesten als er iemand met een blanco strafblad dit had overkomen, met de huidige manier van werken een kwestie van tijd… Het is dan te hopen dat mensen niet onder de gedwongen medicatie en/ of andere destructieve “behandelingen” zitten, medicatie die ook voor terecht veroordeelden tot nieuwe geweldadigheden en weer werk voor de psychiatrie die zo zichzelf in stand houd zal zorgen, ten koste van nieuwe slachtoffers.

Zo zijn er bij de openbare verhoren veel onzin en tegenstrijdigheden over psychoten en persoonlijkheids etc. uit psychiatrische hoek te horen geweest, muntjes opgooien, loodjes trekken, wie van de drie, belasting op vet voor dikke mensen, voor een paar biertjes de longstay in, u heeft het allemaal de revue zien passeren. “Stoornissen” die onterecht op één hoop geveegd werden met echte ziektes. Het verschil, echte ziektes zijn ontdekt en in de boeken bijgeschreven, de psychiatrie classificeerd alle menselijke eigenschappen door middel van stemming in de DSM, en zoekt of liever gezegt verzint er vervolgens ziekten bij, waardoor het begrip goed en kwaad verkwanselt is, en daders opeens “patiënten” worden i.p.v. gestraft.

Prof. dr. J.A. S. Bijzonder hoogleraar Richtlijnontwikkeling in de geestelijke gezondheidszorg maakte het wel heel bont, door te stellen “dat kinderen net zo vals als honden opgevoed worden, ook één orgaan wat even uitmaakt wat artsen te lezen krijgen of niet, onder het motto dat ze daar toch geen tijd voor zouden hebben,” is gezien de gevaarlijke belangenverstrengeling onwenselijk, artsen worden nu al vaak met van alles en nog wat benaderd om maar pillen voor te schrijven, dat in handen van één beweging geven maakt het nog makkelijker voor omkoping met bijkomend gevaar, hierover is zijn zeer veel publicaties geschreven.

Het meest gevaarlijke en schokkende vond ik de PR voor dwang wetgeving en medicatie, een “dodelijke” combinatie waarbij de macht van de psychiatrie boven de staatsmacht uit zou kunnen groeien als de wetgever alleen oog voor de technische relevantie ervan zou houden en het totale plaatje zoals ik u geschets heb op de praktijk uit het oog verliest, met alle gevaarlijke gevolgen vandien… Temeer omdat op de laatste dag van de openbare verhoren duidelijk werd dat minister Hoogervorst en Donner samen een wertsvoorstel voor verruiming van de BOPZ ingediend hebben en tijdens de verhoren meer dan eens bleek dat de psychiatrie verruiming van de BOPZ de TBS incidenten als troef ingezet heeft, en dit zeer gevaarlijke ontwikkelingen zijn…

Temeer omdat uit de geschiedenis bekend is dat er uitspraken binnen de psychiatrie gedaan zijn om meer invloed te krijgen aangaande religie/ onderwijs en justitie, waarvan de laatste de moeilijkste zou zijn. Iedereen die om zich heen kijkt kan constateren dat aangaande religie en onderwijs de buit al binnen is. wat die laatste betreft, zijn scholen i.p.v. onderwijsinstellingen verlengstukken van de geestelijke gezondheidsinstellingen geworden waar steeds meer kinderen gedrogeerd worden.

Daklozen, druggebruikers, kinderen en/ of volwassenen die overal uitgekotst zijn toen ze nog hulp dachten te kunnen krijgen in de longstay wat gezien de minimale uitstroom een verkapte levenslang is, had ik in een rijk en beschaafd land als Nederland nooit durven vermoeden. Daklozen die er dagelijks bijkomen omdat mensen in een geliberaliseerde ongelijke woonmarkt structureel aan het eind van hun geld een steeds groter stuk maand overhouden. Kinderen die door Bureau Jeugdzorg opgevangen worden als het zover is, met de daaraan verbonden kosten waarvan je een heel gezin in één van de duurste hotels kan onderbrengen, maar iedereen zwijgt….. De psychische schade is vergeleken bij de materiële zoals door uitval in uitkeringen/ inrichtingen/ (jeugd) gevangenissen etc. etc. is niet in geld uit te drukken… De heer J. S. van slachtofferhulp merkte terecht op, “Wanneer er nu eindelijk eens iets aan preventie gedaan gaat worden voor slachtoffers?” Ik wil hier aan toe voegen dat voorkomen nog altijd beter is dan genezen…

Tot slot wil ik met een opmerking van Uwe Dönisch-Seidel Landesbeauftagter für den Maßregelvollzug uit Duitsland afsluiten, die op de laatste dag van de verhoren zei, dat we moeten oppassen dat we in Europa geen mensen op gaan sluiten die niet in het systeem passen, ik vind dit wijze theoretische woorden, maar maak me grote zorgen over de praktijk. Ik hoop dan ook dat uw aanbevelingen van straks, er één van wijsheid en gerechtigheid zal zijn, één die de verschillende ministeries overlappen, met kansen voor jongeren, ongesubsidieerde arbeid waarvan betaalbare huisvesting gerealiseerd kan worden, dan kan de psychiatrie verder ontmanteld worden, daar het goedkoopste systeem kansen op toekomst hebben is….

Met vriendelijke groet en in afwachting van uw antwoordt verblijf ik, ik ben ten aller tijde bereid e.e.a. nader toe toe te lichten.

Psychiatrische medicatie beïnvloed het psychische functioneren alleen door veranderingen in het organisme teweeg te brengen. Dat wil zeggen dat er nooit aan sociale oorzaken getornd kan worden, terwijl juist de meeste psychische en psychosomatische klachten daarop terug te voeren zijn.

Wanneer men nu mensen met problemen uitsluitend psychofarmaca toedient – en dat gebeurt getuige het verschijnsel van de ‘platgespoten patiënt’ of hele ‘legers’ aan de medicatie gezette kinderen/ volwassenen die ‘anders’ zijn maar al te vaak – dan behandelt men die mensen in principe alsof ze alleen maar organismen zijn.

Mensen die cronisch onder de medicijnen zitten leren daar niet van inzien dat ze hun situatie zelf kunnen veranderen. Ze zullen dus ook niet naar wegen zoeken om hun eigen emancipatie te bevorderen…

Neem daarbij nog even het concept geestesziekte van Dr. Thomas Szasz, emeritus professor in de psychiatrie onder de loep, die zeker niet de enige binnen de psychiatrie is die deze feiten delen, hij zei in The Myth of Mental Illness over geestesziekte het volgende:

Het overschrijden van de biologische norm kan men ‘ziekte’ noemen, het overschrijden van de norm omtrent gedrag binnen een bepaalde cultuur moet men niet concipiëren als ‘ziekte’.
Doet men dat wel, dan gooit men twee logisch niet verenigbare categorieën op één hoop.
Het woord ‘ziekte’ slaat dan op alles en daarmee op niets, tot zover Dr. Thomas Szasz.

Kort samen gevat kan men gedrag niet als zijnde ziek verklaren en als zodanig ‘behandelen’, alle ethische grenzen worden hiermee overschreden, men dient aan probleemoplossing te werken i.p.v. problemen erbij creëren, en dan hebben we het nog maar even niet over eventuele gevaarlijke en soms dodelijke bijwerkingen… Met Vriendelijke Groet,

Dit land is aan vernieuwing toe, en aan daadwerkelijke probleemoplossing. Vele jongeren, waaronder de harde kern “probleemjongeren” zijn niet gebaat bij meer geld in de Jeugdzorg wat veelal misbruikt wordt om pseudo-etiketjes voor het leven te plakken, waar alleen de Psychiatrie/ Farmaceuten en Aandeelhouders beter van worden.

Het vele geld wat in de bodemloze put van Jeugdzorg verdwijnt, kan veel beter besteedt worden in jongeren zelf. Jongeren zijn de toekomst, en de toekomst daar investeer je in. Oeverloze praatsessies van “hulpverleners” daar kunnen jongeren geen toekomst mee opbouwen, lullen is alleen maar voor de verkeerde zakken vullen. Kansen creëren in o.a. goedbetaald werk en betaalbare woonruimte voor jongeren, i.p.v. gesubsidieerde uitbuitarbeid waar je nog geen kartonnen doos van kunt onderhouden.

De “moeilijke” jeugd drillen klinkt lekker in de oren voor mensen die zich nooit echt in deze materie verdiept hebben, maar zal averechts werken waarvan we de rekening later dubbel en dwars gepresenteerd krijgen. Ouders beboeten waarvan de kinderen voor de tweede keer met de politie in aanraking komen en hulp van de “therapeutische staat” weigeren is ook zo’n waanzinnig voorstel wat alleen maar meer kwaad bloed zet, en in feite nog chantage is ook.

Want hulp opgedrongen krijgen bij instanties die de oplossing niet hebben, geeft hetzelfde effect als bakken vol belastingsgeld in de Noordzee gooien. Een harde aanpak werkt alleen als er optimale kansen voor iedereen zijn. Geld kan men beter in kansen voor jongeren dan in de bodemloze put van Jeugdzorg steken, maar of we dat nog gaan mee maken… Met Vriendelijke Groet,

Ook deze aanrader wil ik de lezers alhier niet onthouden, kan altijd makkelijk zijn bij niet integere “hulpverleners” of anderen.

DE PSYCHOLOGIE VAN DE LEUGENAAR, Liegen en voorgelogen worden op het werk, in de rechtszaal en thuis, Aldert Vrij, Swets & Zeitlinger Publishers, ISBN 90-265-1501-4 (Eerste druk 1998)

BESCHRIJVING ACHTERZIJDE BOEK :

Het misleiden van anderen is een niet weg te denken element in de omgang tussen mensen. Maar hoe goed kunnen mensen liegen? Bestaan er systematische verschillen tussen leugenaars en ‘waarheidssprekers’? Hoe bedreven zijn anderen in het ontmaskeren van leugenaars? Welke kennis, training en hulpmiddelen maken iemand tot een leugenexpert? In dit boek biedt Aldert Vrij inzicht in de manier waarop leugenaars zich presenteren en toont hij hoe ze zijn te ontmaskeren. Ten eerste bespreekt de auteur het fenomeen misleiding. Hij stelt dat liegen een belangrijk deel van onze onderlinge relaties kenmerkt dat zij die vaker liegen beslist niet om die reden gemeden worden. Na diverse typen van leugens introduceert hij vervolgens drie hoofdvormen van ontmaskering. De relatie tussen liegen en non-verbaal gedrag krijgt ruime aandacht. In de meeste gevallen blijken beoordelaars namelijk afhankelijk van een analyse van non-verbaal gedrag. Voorts behandelt de auteur de lichamelijke fysiologische kenmerken bij liegen, zoals die met een polygraaf (leugendetector) gemeten worden. Hij geeft een helder aan waar de sterk verbeterde, moderne polygraaf wel en niet geschikt voor is.

Dr Aldert Vrij is Reader in de toegepaste Sociale Psychologie verbonden aan de vakgroep Psychologie van de Universiteit van Portsmouth (Engeland). Hij doet sinds 1988 onderzoek naar liegen en promoveerde in 1991 op dit onderwerp.

VERWANTE UITGAVEN :

Kinderen als getuigen; hoe betrouwbaar zijn hun waarneming en geheugen. Salee Jasrey Eden. (1994, ISBN 90 265 1386 0)

Het ontstaan van moreel besef; cognitie, emotie en gedrag. Vanuit levensloopperspectief beschreven actueel overzicht onder redactie van Tjeert Olthof en Daan Brugman. (1994, ISBN 90 265 1417 4)

INHOUD :

1 INLEIDING9
Waarom een boek over liegen? 9
De opzet van het boek 11
Definitie van liegen 12
Hoe vaak en waarom liegen mensen? 14
Verschillende typen leugens 16
Individuele verschillen bij het vertellen van leugens 17
Man-vrouw verschillen 17
Leeftijdsverschillen 18
Persoonskenmerken 19

DEEL 1 NON-VERBAAL GEDRAG en LIEGEN

2 NON-VERBALE KENMERKEN VAN LIEGEN23
Het belang van non-verbaal gedrag 23
Psychologische processen tijdens het liegen 26
Emotionele processen 26
Cognitieve processen 27
Controleprocessen 28
Drie benaderingen, verschillende voorspellingen 29
Het gedrag van een leugenaar 31
Factoren die het gedrag van een leugenaar bexc3xafnvloeden 35
Hoofdbrekens tijdens het liegen 35
Liegen terwijl er veel op het spel staat 36
Saddam Hoessein 36
De moordenaar 37
De motivatie van de leugenaar 40
De achterdocht van de waarnemer 41
Individuele verschillen 41
Persoonskenmerken 41
Intelligentie 42
Conclusie 42

3 WAARGENOMEN NONVERBALE KENMERKEN VAN LIEGEN 45
Hoe denken mensen dat leugenaars zich gedragen? 45
Gedragen leugenaars zich zoals mensen denken dat ze zich gedragen? 45
Het vermogen van mensen om leugens te doorzien 49
Factoren die het ontmaskeren van leugenaars bexc3xafnvloeden 50
Geringe levensechtheid in het labaratorium 50
Professionele leugenontmaskeraars 51
Veel vertrouwen 52
Geen feedback 53
Passieve waarnemers 56
Goedgelovigheid 57
Bekendheid met de vermeede leugenaar 58
Bekendheid met het leugenonderwerp 59
Bekendheid met de wijze van aanspreken 59
De leeftijd van de leugenaar 60
Het geslacht van de waarnemer 61
De persoonskenmerken van de leugenaar 61
De etnische afkomst van de leugenaar 62
Zijn goede leugenaars goede leugenontmaskeraars? 65
Redenen waarom mensen slechte leugenontmaskeraars zijn 65
Aanbevelingen 68

DEEL 2 VERBALE KENMERKEN VAN LIEGEN

4 DE EERSTE ONDERZOEKEN NAAR VERBALE KENMERKEN71
Emotionele processen 72
Cognitieve processen 73
Controleprocessen 73
Overzicht van werkelijke en waargenomen verbale kenmerken van liegen 73
Conclusie 75

5 STATEMENT VALIDITY ASSESSMENT 77
Statement validity Assessment (SVA) 78
Het gestructureerde intervieuw 78
De inhoudsanalyse 79
Algemene kenmerken 79
Specifieke kenmerken 79
Motivationele kenmerken 80
Aan het misdrijf gerelateerde kenmerken 80
De SVA-checklist 82
Psychologische kenmerken 83
Intervieuw kenmerken 83
Motivatie 84
De verklaring in samenhang met andere informatie 84
Wat zegt iemand die de waarheid spreekt 84
Een literatuuroverzicht van CBCA-onderzoek 84
Veldonderzoeken 86
Laboratoriumonderzoeken 88
Waarheden achterhalen met behulp van CBCA 89
Factoren die de aanwezigheid van CBCA-criteria bexc3xafnvloeden 90
Leeftijd van het kind 90
Intervieuwstijl 91
Aantal intervieuws 91
Het cognitieve intervieuw 91
Stressvolle gebeurtenissen 91
Een beoordeling van de SVA-checklist 92
Problemen bij het gebruik van SVA 93
Aantal criteria 93
Gewicht van de criteria 93
Invloed van externe factoren 93
Wat denken mensen dat waarheidssprekers zeggen 94
CBCA-criteria 94
SVA-checklist 95
Evaluatie 95
Problemen met het indelen van niet-waarheidssprekers 95
Wat is de waarheid? 96
Subjectieve beoordelingen 97
Het enige ‘bewijs’ 97
Verder onderzoek met SVA 98

6 REALITY MONITORING 101
Inzicht in het geheugen 101
Reality monitoring en liegen 103
Reality monitoring als leugenontmaskeringstechniek 104
Beperkingen in het toepassen van reality monitoring 104
conclusie 104

DEEL 3 LICHAMELIJKE REACTIES EN LIEGEN

7 DE POLYGRAAF109
Hoe werken polygraaftests? 113
De gang van zaken tijdens het onderzoek 113
De werking van de controle vraag techniek 114
Kritiek op de controle vraag techniek 117
Moeilijke en cruciale rol voor de examinator 117
Onduidelijkheden in het scoren van polygraafgegevens 118
Subjectieve interpretatie van polygraafgegevens 119
Is de test onetisch? 120
Onschuldige verdachten controlevragen 120
Schuldige verdachten en relevante vragen 121
De werking van de schuldige kennis techniek 121
Kritiek op de schuldige kennis techniek 123
Werkt de polygraaf? 124
Controle vraag techniek: Laboratoriumonderzoeken 126
Controle vraag techniek: Veldonderzoeken 127
Schuldige kennis techniek: Laboratoriumonderzoeken 129
Schuldige kennis techniek: Veldonderzoeken 130
Tegenmaatregelen 131
De invloed van persoonskenmerken 131
Conclusie 132

8 EEN HANDLEIDING VOOR HET ONTMASKEREN VAN LEUGENAARS 135
Wie zijn goede leugenaars? 135
Drie manieren om leugenaars te ontmaskeren 136
Nonverbale kenmerken van liegen 138
Verbale kenmerken van liegen 138
Individuele verschillen 139
Hulpmiddelen bij het analyseren 139
Hoe goed zijn leken in het ontmaskeren van leugenaars? 139
Hoe goed zijn professionele ontmaskeraars in het opsporen van leugens? 139
Kunnen waarnemers worden getraind in het doorgronden van leugens? 140
Hoe een goede leugenontmaskeraar te werk gaat 141
Geen vooringenomenheid 141
Doorvragen 141
Geen informatie prijsgeven 142
Gexc3xafnformeerd zijn 142
Goed kijken, goed luisteren en geen stereotype opvattingen hanteren 142
Combineren van leugenontmaskeringstechnieken 142
Perfecte leugenontmaskeraars 142

LITERATUUR 145

NOTEN 163 t/m 176

Hieronder een zeer waardevol boek, een echte aanrader die ik de bezoekers/ sters alhier niet wil onthouden. Ondanks dat ik het boek nog niet uit heb kan ik het iedereen aanraden die op de xc3xa9xc3xa9n op andere manier een betere samenleving willen uitdragen. Ook de overheid blijft in dit boek zeker niet buiten schot als het om hufterig gedrag gaat, ik hoop dan ook dat ook dat dit boek bij veel politici en instanties terecht komt, die zichzelf dan ook eens een spiegel voor kunnen houden. Groetjes v Hyperactief

WAARDENVOLLE OF WAARDENLOZE SAMENLEVING? Over waarden, normen en gedrag in samenleving, opvoeding en onderwijs. Renxc3xa9 Diekstra/ Max van den Berg/ Jakop Rigter (Red.), Met bijdragen van: Drs. Wim Deetman/ Prof. Dr. Kees Schuyt/ Ir. Herman Meijer/ Prof. Dr. Micha de Winter e.v.a., Karakter Uitgevers B.V., ISBN 90-6112-842-0

Beschrijving achterzijde boek :

Wat maakt een samenleving voor zoveel mogelijk mensen waardenvol en wat is of kan de bijdrage daaraan zijn van opvoeding en onderwijs? Dit is een vraag die niet of nauwelijks wordt gesteld, niet in de politiek, niet in de wetenschap en evenmin in discussies die in de media en daarbuiten over allerlei maatschappelijke kwesties worden gevoerd. Want hoe vaak komt het voor dat – als we de vraag eens terug brengen op een kleinere schaal – volwassen burgers elkaar opzoeken en afspreken hoe ze hun straat of buurt tot een voor hun kinderen waardevollere situatie kunnen maken om in op te groeien? Of hoe vaak komt het voor dat leerkrachten, ouders en andere buurtbewoners de handen ineenslaan om de waarden die hen leiden in opvoeding en onderwijs, kortom in hun gedrag naar kinderen toe, zoveel mogelijk gemeenschappelijk te laten zijn? Hoe vaak komt het voor dat wij, volwassenen, aan kinderen vragen om met ons mee te denken en mee te werken aan de verwezenlijking van een voor ons allen waardevollere samenleving?

De maatschappelijke werkelijkheid is dat de meeste aandacht en energie van politiek, overheid, maatschappelijke instellingen, media en dus ook van de doorsnee burgervooral uitgaat naar ‘waardeloosheid’. Naar ‘waardeloos’ gedrag, zoals zinloos geweld, onveilig gedrag, overlast, afwijkend gedrag en criminaliteit. Er is in ons land en de ons omringende landen in de afgelopen jaren een scherpe tendens waar te nemen in de richting van een steeds repressiever en zelfs van een steeds heftiger of zwaarder ‘straffend’ beleid in alle sectoren van de samenleving. Voor zover dat een reactie is op een te grote laksheid en onverschilligheid in het toezicht houden op en het handhaven van afspraken die we met elkaar gemaakt hebben in wetten en regels, lijkt dat toe te juichen.

INHOUD :

Voorwoord 9

Leeswijzer 11

Hoofdstuk 1
Renxc3xa9 Diekstra, Max van den Berg en Jakop Rigter
Waardenvolle of waardenloze samenleving? 17

Hoofdstuk 2
Wim Deetman
Vrijheid en verantwoordelijkheid, de onlosmakelijke eenheid 55

Hoofdstuk 3
Renxc3xa9 Diekstra
De kleine waarden 63

Hoofdtuk 4
Dick Lammers
Het Social Airmiles Systeem (SAS) als antwoordt op hedendaagse sociale problemen 67

Hoofdstuk 5
Herman Meijer
Waardenvolle of waardenloze politiek? 99

Hoofdstuk 6
Kees Schuyt
Normen en waarden en de plaats van deugden in het onderwijs 109

Hoofdstuk 7
Jakop Rigter
Kleine burgers, grote burgers. Actief burgerschap als leerdoel in het onderwijs? 119

Hoofdstuk 8
Sonja Noot
Waarden-en-normenoverdracht: Beschouwing over de publieke discussie en de rol van het onderwijs 137

Hoofdstuk 9
Carolien Gravesteijn en Renxc3xa9 Diekstra
Levensvaardigheden 151

Hoofdstuk 10
Micha de Winter
Opvoeden: waarden en waartoe? 175

Hoofdstuk 11
Carolien Gravesteijn en Renxc3xa9 Diekstra
Co-constructie van morele opvoeding in de klas 187

Hoofdstuk 12
Marion van den Sande
Wie organiseren de opvoeding? Over de betekenis van organiseren van de context voor de opvoeding van kinderen 221

Hoofdstuk 13
Josxc3xa9 Kouwenhoven
Over het gat in de opvoeding 247

Hoofdstuk 14
Renxc3xa9 Diekstra, Mieke Komen en Nourdin Tchiche
Nog xc3xa9xc3xa9n keer: een discussiestuk over ernstige jeugdcriminaliteit, in het bijzonder onder Marokkaanse jongens 259

Hoofdstuk 15
Mieke Komen
Jeugdzorg in een multiculturele samenleving 307

Hoofdstuk 16
Frank Jacobs
Deugt sport? 333

Hoofdstuk 17
Mathieu Heemelaar en Jakop Rigter
De bindende werking van internet 351

Lijst van auteurs 385

Naamsregister 387

Zakenregister 393-400

Wat nog steeds door de jaren heen een heikel punt blijft zijn Jeugdzorgrapportages. Natuurlijk heb je ouders die geen opvoedingscapaciteiten hebben, maar daar gaat dit bericht niet over.
Wij hebben heel wat verschillende dossiers door de jaren heen gelezen, waaronder van mensen die we beter hebben leren kennen, en wat als een rode draad door veel rapportages heen loopt, is dat ook al doen ouders hun uiterste best om de opvoeding van hun kinderen in goede banen te laten lopen, dat als de Jeugdzorg geen oplossingen heeft, de ouders als “schuldigen kapot” geschreven worden.

De allermoeilijkste kinderen waar Jeugdzorg geen passend antwoordt op heeft, wordt bij escalatie van het probleem niet zelden op de vaardigheden van de ouders weggeschreven, oftewel ouders krijgen van deze instanties onder zeer moeilijke omstandigheden nog een trap na, onder het motto van “hulpverlening”…
Aangedikte rapportages, uit zijn verband getrokken moment opnames, gekleurdheid van bevooroordeelde hulpverleners, weglaten van ontlastende feiten en/ of geen info opvragen bij betrokkenen waarvan ze weten dat die een goed beeld kunnen schetsen, gebeurd meer dan eens als positieve info het “eigen” geldelijk belang in de weg staat.

Zelf heb ik bij mensen die ik bijstond de meest misselijkmakende rapportages meegemaakt. Wat te denken van mensen die alles maar dan ook alles gedaan hebben om een kind de goede kant op te sturen wat soms ook lukte. Al deze inspanningen werd ook als zijnde het werk van Jeugdzorg weggerapporteerd, terwijl het werk van de ouders was, en Jeugdzorg op crisismomenten geen eens in beeld was, ook daarna niet. Maar wel de meest misselijk makende rapportages klaar hebben voor rechters en/ of andere instanties zonder achter hun bureau vandaan gekomen te zijn.

Ik hoop dan ook nog steeds dat een volgend kabinet, alsnog een parlementaire enquxc3xaate naar de praktijken die een voormalig Oostblokregiem niet zouden misstaan starten, en dat die beerput eindelijk eens open gaat. Ook hoop ik dat het er ooit van komt dat dit soort instanties en/ of hun medewerkers/ sters die het niet zo nauw met integriteit nemen wettelijk ter verantwoording kunnen worden geroepen, en strafrechterlijk vervolgt kunnen worden. Want dit MOET gestopt worden !!! Met Vriendelijke Groet,

Voor mensen die gexc3xafnteresseerd zijn in de psychologie van de criminele geest, waarbij ook de jeugdperiode van sommige seriemoordenaars aan bod komt, is dit een aanrader. Wel moet ik bij dit boek aangeven, dat ook de gruwelijkheden die elk gezond verstand te boven gaan tot in detail beschreven worden, u bent dus gewaarschuwd. Groetjes v Hyperactief

DE SERIEMOORDENAARS, Een onderzoek naar de psychologie van de criminele geest, True Crime Colin Wilson & Donald Seaman, Uitgeverij: Elmar, ISBN: 90-389-0077-5 (1990/ 1992)

Statistieken hebben aangetoond dat de meeste seriemoordenaars jonge, blanke, intelligente mannen zijn. Mannen waar op het eerste gezicht vaak niets mis mee lijkt en bij wie je zonder argwaan in de auto zou stappen. Of deze mensen nu geprikkeld worden door seksuele fantasiexc3xabn of de behoefte hebben zich in te laten met pijn en angst, hun sadistische verslaving aan het door waan ingegeven moorden is de meest afschuwwekkende van alle misdaden. En het aantal seriemoordenaars neemt alarmerend toe. Maar met het oprichten van het Nationale Centrum voor het Analyseren van Geweldsmisdrijven in Virginia hebben de methodes voor het traceren van deze moeilijk te grijpen moordenaars een revolutionaire ontwikkeling doorgemaakt.

In De seriemoordenaars wordt behalve een beschrijving van de misdaden vooral de psychologische achtergrond van van de moordenaar belicht. De auteurs kregen toegang tot alle gegevens van het Centrum, wat resulteerde in de meest omvattende studie die over dit fenomeen verschenen is.

INHOUD:

Introductie Blz.: 7

EEN Zedendelicten: een beknopte geschiedenis Blz.: 8

TWEE Profiel van een seriemoordenaar Blz.: 41

DRIE De analisten Blz.: 91

VIER Het machtscomplex Blz.: 147

VIJF Het Jekyll en Hyde-syndroom Blz.: 189

ZES Folie xc3xa1 deux Blz.: 230

ZEVEN Het Romeinse keizersyndroom Blz.: 272

ACHT Toekomstperspectieven Blz.: 310

Appendix Blz.: 324

Bibliografie Blz.: 332

Index Blz.: 334 t/m 343

Ook pesten is in tegenstelling tot op scholen een onderbelicht thema in de Jeugdzorg, het onderstaande verhaal van een volwassene zegt eigenlijk meer dan genoeg dat pesten zeer grote gevolgen voor slachtoffers kunnen hebben. Zelfs vroegere slachtoffers duiken regelmatig op als daders van gruwelijke misdrijven op latere leeftijd. Hoe dan ook, pesten is een onderbelicht thema wat meer aandacht zou moeten krijgen, zo vroeg mogelijk. Als er al volwassenen zijn die er niet tegen opgewassen zijn, wat voor impact moet dit dan wel niet op kinderen en hun latere leven hebben…. Met Vriendelijke Groet,

P.S.: Wie meer over de onderbelichte onderwerpen van de Jeugdzorg wil lezen, kan de boektips in de gaten houden waar binnenkort een aanrader komt te staan waar ook in een hoofdstuk pesten ruimschoots aan bod komt.

Pesten wordt jonge lasser fataal:

Metaalbewerker Marco Bonte kon niet meer op tegen de pesterijen van zijn collega’s. Dit voorjaar gooide hij zich voor de trein. “Hadden we het maar onderkend.”

Marco was een rustige, lieve jongen, zeggen zijn ouders. Hij hield van een grapje. Maar van zich afbijten, kon hij niet. Had hij dat maar gekund, zegt zijn vader vertwijfeld. “Nu hebben ze hem letterlijk doodgetreiterd.” Corrie (59) en tonnie (60) Bonte heben levenslang, weten ze. Het verlies van Marco (1971) zullen ze nooit te boven komen. Hun huis staat te koop. Het geluid van het spoor maakt Marco’s moeder gek. Zijn vader vertelt, uiterlijk kalm, hoe zijn zoon de dood is ingedreven.

“We hebben het allemaal onderschat. Wij, de huisarts, zijn baas, de arboarts. Niemand had in de gaten hoe diep onze jongen in de elende zat.” Zijn echtgenote valt hem af en toe bij. Als het haar teveel wordt vlucht ze naar de keuken. Haar huilen gaat door merg en been. Marco Bonte werkte sinds 1995 bij een metaalverwerkingsbedrijf te Apeldoorn. Hij was een kundig lasser.

“Maar hij was veel te keurig voor die ruwe bonken”, vertelt zijn vader. “Hij was onzeker. Al snel was hij de pispaal. “Zijn collega’s namen het Marco niet in dank af dat hij zijn best deed, zegt zijn vader. Dat de bedrijfsleider toekomst in hem zag. Ze noemden hem ‘chef’, schrijft Marco in afscheidsnotities.

“Waarom greep niemand in? Marco klapte dicht.” “Thuis vertelde hij er heel open over”, onderbreekt Corrie haar man. “Dat ze hem homo noemden. En glijer. En moederskindje. Omdat ‘ie geen vriendin had. Sinds zijn verkering uit was, at hij s’avonds vaak hier.”Tonnie: “Zoek toch een andere baan, jongen’, heb ik vaak gezegd. Maar Marco hing aan zekerheid”.

“Het was zo’n goed jong”, zegt Corrie starend in het niets. “Hij was gek met zijn broer en met ons. Er is moed voor nodig om alles wat je zo dierbaar is in de steek te laten.” Begin 2002 meldde Marco zich ziek. Overspannen. De arboarts legde een link met de pesterijen en meldde dit aan het bedrijf. Er werd een assertiviteitscursus geadviseerd. “Ze hebben het nooit serieus genomen”, zegt zijn vader verbitterd. “Er is weleens een gesprek geweest, maar zonder resultaat.

Na zijn dood vonden ze een buks naast zijn bed.

Misschien omdat mijn zoon zich groothield. “Na zes weken ging Marco weer aan het werk. Tonnie: “Veel te snel. Hij voelde zich schuldig. Zijn collega’s verweten hem dat ‘ie er een mooie fruitbak aan had overgehouden. “Het ging met Marco steeds slechter. zijn moeder: “Hij had prachtig krullend haar. Zijn collega’s noemden hem schaap. Hij liet zich kaalscheren.” Hij was bang dat collega’s zijn motor in de fik zouden steken,vertelen Corrie en Tonnie.

Bij toeval ontdekte hij dat het meisje waarmee hij via internet chatte, vermoedelijk één van zijn collega’s was. Hij werd steeds achterdochtiger. Na zijn dood vonden ze een buks naast zijn bed. Een paar dagen voor zijn dood had Marco een afspraak met de huisarts. Die verwees hem naar een psychiater, maar daar kon hij pas twee maanden later terecht. Op vrijdagmiddag 5 april nam Marco vrij, omdat ‘ie zich niet lekker voelde.

“Ik ben een eindje met hem gaan rijden. “Marco had haast, herinnert zijn vader zich. Hij was helemaal op, zegt Corrie. Om een uur of tien vertrok hij. Zijn vader : “Ik vond het raar dat hij lopend was. “Zijn moeder: “In de gang heb ik zijn hoofd tussen mijn handen genomen en gezegd dat we altijd voor hem klaarstaan. Hij zei dat hij veel van ons hield.” Marco is direkt doorgelopen naar het spoor. Hij had het allemaal gepland.

Een paar weken ervoor gaf hij zijn broer Michael zijn lievelingsmuziek. Corrie zingt zacht: ‘It’s not easy to be me’, een van de nummers tijdens de uitvaart. “In zijn afscheidsbrief schreef hij dat hij in deze puinhoop niet kon leven. hij nam alle schuld op zich”, vertelt zijn vader. Hij liet over zich lopen, zegt zijn moeder. “Maar dat geeft mensen toch niet het recht iemand dood te treiteren ?”

“Achteraf zijn zaken boven water gekomen die we niet wisten”, reageert Wim van der Kerk, bedrijfsleider bij Aartsen, waar Marco werkte. “Marco was verschrikkelijk gesloten; een hele serieuze jongen. Ik heb gesprekken met hem gehad, maar er was geen vinger achter te krijgen. Ook heb ik hem uigenodigd voor een ritje op de motor. “Van der Kerk vindt het onterecht dat de schuld bij het bedrijf wordt gelegd. “We hadden niet in de gaten dat het zo slecht met hem ging. Niemand. Iedereen was geschokt tijdens de crematie. Wie valt nu achteraf iets te verwijten ?”

De Deskundige.

De familie Bonte nam contact op met FNV Ledenservice. Marco’s ouders draaiden op voor het afbetalen van de lening voor zijn motor, terwijl hun zoon de dood was ingedreven. Marco had wel een levensverzekering, maar die keert niet uit bij zelfmoord, tenzij het slachtoffer ontoerekeningsvatbaar was. Dat was bij Marco niet te bewijzen.

“In Nederland is het vorderingsrecht voor nabestaanden beperkt”, zegt letselschade-advocaat Kees Wijburg. “In principe is de werkgever aansprakelijk voor de schade, omdat hij zijn zorgplicht niet is nagekomen. Maar het bedrijf ontkent van het pesten te heben geweten en vraagt zich af waarom Marco niet eerder zijn mond heeft opengedaan.”

BRON: FNV Bondgenoten Januarie 2003.

Nederland telt rond de 1500 geslaagde suïcide’s per jaar, dit is ongeveer één derde hoger dan het aantal verkeersslachtoffers, wat jaarlijks rond de 1000 lag toen dit actueel was.